آنچه باید از روانشناسی بدانیم

انضباط نوجوان در مورد تنبیه نیست. در عوض، تنبیه نوجوانان در مورد اطمینان از ایمن ماندن آنها و آموزش نحوه انتخاب رفتارهای سالم است. علاوه بر این، استراتژی های انضباط مثبت نوجوانان به حفظ یک محیط خانوادگی هماهنگ کمک می کند.

در نوجوانان، قشر جلوی مغز، بخشی از مغز که خود تنظیمی را کنترل می کند، توسعه نیافته است. بنابراین نسبت به بزرگسالان کنترل کمتری بر تکانه های خود دارند. در نتیجه، این می تواند منجر به تصمیمات ضعیف، اعتیادهای رفتاری و رفتارهای پرخطر نوجوانان شود .

به عبارت دیگر، نوجوانان هنوز خرد یا مهارت لازم برای تصمیم گیری در مورد هر جنبه از زندگی خود را ندارند. این جایی است که والدین وارد می شوند. والدین می توانند با نوجوانان برای ایجاد قوانین واضح و عواقب توافق شده در صورت نقض قوانین همکاری کنند. در نهایت، انضباط محبت آمیز اما محکم نوجوان از سلامت روان نوجوانان حمایت می کند.

خوراکی های کلیدی

• انضباط نوجوان زمانی مؤثرتر است که والدین به عقاید و افکار نوجوانان احترام بگذارند.
• والدین و نوجوانان می توانند در مورد قوانین خانه که ارزش های مشترک آنها را به عنوان خانواده منعکس می کند، توافق کنند.
• سه نوع پیامد برای نوجوانان وجود دارد: پیامدهای طبیعی، از دست دادن امتیازات و غرامت.
• راهبردهای انضباط مثبت نوجوانان منجر به انضباط خود، تنظیم عاطفی و عزت نفس بهتر می شود.

زمینه ارتباطی برای انضباط نوجوان

هنگامی که در نظر می گیریم چگونه یک نوجوان را تنبیه کنیم، والدین باید به رابطه کلی خود با فرزندانشان نگاه کنند. استراتژی‌های انضباط مؤثر نوجوانان مبتنی بر ارتباطات باز، اعتماد و عشق بی‌قید و شرط است. برای اینکه نظم و انضباط نوجوان کار کند، ارتباط و مذاکره ضروری است.

برای شروع، والدین و نوجوانان زمانی که به افکار و نظرات یکدیگر احترام می گذارند، به خوبی با یکدیگر همکاری می کنند. علاوه بر این، کودکان بدون توجه به هر چیزی باید احساس کنند که مورد قبول و محبت هستند. بنابراین، والدین باید روشن کنند که اشتباه کردن اشکالی ندارد، از سنین کودکی شروع شود و تا نوجوانی ادامه یابد.

علاوه بر این، هدف از نظم و انضباط این نیست که نوجوانان را طوری رفتار کنند که والدین می خواهند. در عوض، تنبیه نوجوانان در مورد کمک به آنها در یادگیری مهارت های زندگی، خودتنظیمی هیجانی و رفتار مناسب است.

انضباط نوجوانان و سبک های فرزندپروری

والدین می توانند از رویکردهای مختلفی برای انضباط نوجوان استفاده کنند. دو نوع متداول از سبک های فرزندپروری مستبدانه و مقتدرانه هستند. به طور خاص، در حالی که کلمات "اقتدارگرا" و "اقتدارگرا" مشابه هستند، والدین مقتدرانه بسیار متفاوت از والدین مقتدر هستند.

والدین مستبد معمولاً تنبیه را در مقابل انضباط انتخاب می کنند. به طور خاص، آنها برای اطاعت ارزش قائل هستند و معتقدند که کودکان به طور طبیعی دارای اراده قوی و خودپسند هستند. بنابراین از تنبیه به عنوان راهی برای شکستن اراده کودک استفاده می کنند. از این رو، نوجوانان فرصتی برای یادگیری خود انضباطی یا خودتنظیمی ندارند. در نتیجه، نوجوانانی که والدین مستبد دارند، نسبت به نوجوانانی که والدین مقتدر دارند، افسرده و عزت نفس پایین تری دارند.

در یک مطالعه ، محققان والدینی را که از دستکاری روانشناختی برای کنترل رفتار نوجوانان خود استفاده می‌کردند، مورد بررسی قرار دادند - از جمله استناد به احساس گناه، کناره‌گیری از عشق، ایجاد اضطراب یا سایر تاکتیک‌های دستکاری. آنها دریافتند که این نوع فشار روانی بر توانایی نوجوانان برای مستقل بودن و نزدیک بودن در روابط حتی سالها بعد در بزرگسالی تأثیر می گذارد.

از سوی دیگر، والدین مقتدر ، محدودیت‌های مناسب و قوانین روشنی را تعیین می‌کنند و پیامدهایی را نیز برای نوجوانان اعمال می‌کنند. با این حال، آنها آشکارا با نوجوانان خود ارتباط برقرار می کنند و مایل به مذاکره هستند. علاوه بر این، آنها به حقوق و نظرات فرزند خود احترام می گذارند. بنابراین، نوجوانان با والدین مقتدر، احساس حمایت می کنند اما سرکوب نمی شوند. طبق یک مطالعه مروری در سال 2014 ، اکثریت قریب به اتفاق تحقیقات نشان داده اند که سبک فرزندپروری معتبر پیش بینی کننده ثابت روابط سالم بین والدین و فرزندان است. و نوجوانان را برای مستقل بودن و تصمیم گیری خوب آماده می کند.

چگونه یک نوجوان را تنبیه کنیم

این استراتژی های انضباطی را امتحان کنید تا از جنگ قدرت با نوجوان خود اجتناب کنید.

شماره 1: قوانین شفافی بسازید که ارزش های شما را منعکس کند

برای برقراری انضباط برای نوجوانان، والدین باید محدودیت‌ها و پیامدهایی را برای نوجوانان ایجاد کنند و راه‌هایی برای اعمال دلسوزانه آن انتظارات و مرزها بیابند. اولین قدم این است که ارزش های خود را به عنوان یک خانواده روشن کنید. نظام اعتقادی و مجموعه ارزش‌های خانواده تعیین می‌کند که چه مرزهایی برای یک نوجوان تعیین می‌شود، چه در مورد قرار ملاقات باشد و چه کارهای خانه. روی زمینه های مهم تمرکز کنید: اینکه والدین چگونه از نوجوان خود (و همه اعضای خانواده) انتظار دارند با یکدیگر رفتار کنند و خارج از خانه رفتار کنند.

علاوه بر این، مشارکت نوجوانان در ایجاد قوانین واضحی که از آن ارزش‌ها حمایت می‌کند، ضروری است. به عنوان مثال، برای حمایت از ارزش مهربانی و شفقت نسبت به یکدیگر، خانواده ها ممکن است دستورالعملی را تعیین کنند که هیچ نام و صدا، فریاد زدن یا کوبیدن درهای خانه وجود نداشته باشد. برای حمایت از ارزش ارتباط مستمر بین اعضای خانواده، والدین ممکن است تصمیم بگیرند که کل خانواده حداقل سه بار در هفته با هم شام بخورند.

شماره 2 نظرات نوجوان خود را در نظر بگیرید

علاوه بر این، نظرات و خواسته های نوجوانان نیز باید مورد تایید قرار گیرد. برای کودکان بسیار مهم است که احساس کنند درک و تایید شده اند. وقتی والدین قوانین خانه را وضع می کنند، باید خواسته ها و نظرات فرزندان را در نظر بگیرند. اگر والدین با آنها موافق نباشند، آنها هنوز باید قبل از اینکه توضیح دهند که چرا این برای خانواده به طور کلی کار نمی کند، به احساسات نوجوان احترام بگذارند.

علاوه بر این، والدین باید از همان قوانین خانه پیروی کنند که نوجوانان در مورد رفتار عمومی انجام می دهند. بنابراین، اگر قوانین خانه مستلزم عدم عصبانیت، فریاد زدن یا استفاده از تلفن در وعده‌های غذایی است، هم والدین و هم نوجوانان باید به این دستورالعمل‌ها پایبند باشند.

شماره 3: پیامدهای مناسب را برای نوجوانان تنظیم کنید

گام بعدی این است که عواقب آن را برای مواقعی که یک نوجوان تصمیم می گیرد محدودیت ها را نادیده بگیرد، مشخص کنید. علاوه بر این، والدین و نوجوانان باید از قبل درباره این پیامدها به توافق برسند.

والدین و نوجوانان با هم می توانند پیامدهای متناسب با سن خود را تعیین کنند که در صورت زیر پا گذاشتن قوانین عملی خواهد شد. به عنوان مثال، عواقب آن ممکن است منع رفت و آمد زودهنگام، زمین گیر شدن، یا از دست دادن استفاده از خودروی خانوادگی باشد. بنابراین، نوجوانان حق انتخاب دارند که به قوانین احترام بگذارند یا رد کنند، اما همچنین می دانند که طرد شدن به عواقب مناسبی منجر می شود. در نتیجه، وقتی قانون را زیر پا می گذارند، می دانند که تصمیم می گیرند عواقب آن را بپذیرند.

علاوه بر این، والدین و نوجوانان می توانند پیش نویس یک توافق نامه کتبی را در نظر بگیرند تا هر دو در یک صفحه باشند. و مذاکره در صورتی قابل قبول است که هر دو طرف احساس کنند جایی برای سازش وجود دارد. علاوه بر این، والدین باید به هر قیمتی از جنگ قدرت اجتناب کنند. مؤسسه ملی سوء مصرف مواد، دستورالعمل‌های SANE را ایجاد کرده است تا به والدین کمک کند وقتی نوجوانان قوانین را زیر پا می‌گذارند، عواقب مناسبی را ایجاد کنند.

انضباط نوجوان در مورد تنبیه نیست. در عوض، تنبیه نوجوانان در مورد اطمینان از ایمن ماندن آنها و آموزش نحوه انتخاب رفتارهای سالم است. علاوه بر این، استراتژی های انضباط مثبت نوجوانان به حفظ یک محیط خانوادگی هماهنگ کمک می کند.

در نوجوانان، قشر جلوی مغز، بخشی از مغز که خود تنظیمی را کنترل می کند، توسعه نیافته است. بنابراین نسبت به بزرگسالان کنترل کمتری بر تکانه های خود دارند. در نتیجه، این می تواند منجر به تصمیمات ضعیف، اعتیادهای رفتاری و رفتارهای پرخطر نوجوانان شود .

به عبارت دیگر، نوجوانان هنوز خرد یا مهارت لازم برای تصمیم گیری در مورد هر جنبه از زندگی خود را ندارند. این جایی است که والدین وارد می شوند. والدین می توانند با نوجوانان برای ایجاد قوانین واضح و عواقب توافق شده در صورت نقض قوانین همکاری کنند. در نهایت، انضباط محبت آمیز اما محکم نوجوان از سلامت روان نوجوانان حمایت می کند.

خوراکی های کلیدی

• انضباط نوجوان زمانی مؤثرتر است که والدین به عقاید و افکار نوجوانان احترام بگذارند.
• والدین و نوجوانان می توانند در مورد قوانین خانه که ارزش های مشترک آنها را به عنوان خانواده منعکس می کند، توافق کنند.
• سه نوع پیامد برای نوجوانان وجود دارد: پیامدهای طبیعی، از دست دادن امتیازات و غرامت.
• راهبردهای انضباط مثبت نوجوانان منجر به انضباط خود، تنظیم عاطفی و عزت نفس بهتر می شود.

زمینه ارتباطی برای انضباط نوجوان

هنگامی که در نظر می گیریم چگونه یک نوجوان را تنبیه کنیم، والدین باید به رابطه کلی خود با فرزندانشان نگاه کنند. استراتژی‌های انضباط مؤثر نوجوانان مبتنی بر ارتباطات باز، اعتماد و عشق بی‌قید و شرط است. برای اینکه نظم و انضباط نوجوان کار کند، ارتباط و مذاکره ضروری است.

برای شروع، والدین و نوجوانان زمانی که به افکار و نظرات یکدیگر احترام می گذارند، به خوبی با یکدیگر همکاری می کنند. علاوه بر این، کودکان بدون توجه به هر چیزی باید احساس کنند که مورد قبول و محبت هستند. بنابراین، والدین باید روشن کنند که اشتباه کردن اشکالی ندارد، از سنین کودکی شروع شود و تا نوجوانی ادامه یابد.

علاوه بر این، هدف از نظم و انضباط این نیست که نوجوانان را طوری رفتار کنند که والدین می خواهند. در عوض، تنبیه نوجوانان در مورد کمک به آنها در یادگیری مهارت های زندگی، خودتنظیمی هیجانی و رفتار مناسب است.

انضباط نوجوانان و سبک های فرزندپروری

والدین می توانند از رویکردهای مختلفی برای انضباط نوجوان استفاده کنند. دو نوع متداول از سبک های فرزندپروری مستبدانه و مقتدرانه هستند. به طور خاص، در حالی که کلمات "اقتدارگرا" و "اقتدارگرا" مشابه هستند، والدین مقتدرانه بسیار متفاوت از والدین مقتدر هستند.

والدین مستبد معمولاً تنبیه را در مقابل انضباط انتخاب می کنند. به طور خاص، آنها برای اطاعت ارزش قائل هستند و معتقدند که کودکان به طور طبیعی دارای اراده قوی و خودپسند هستند. بنابراین از تنبیه به عنوان راهی برای شکستن اراده کودک استفاده می کنند. از این رو، نوجوانان فرصتی برای یادگیری خود انضباطی یا خودتنظیمی ندارند. در نتیجه، نوجوانانی که والدین مستبد دارند، نسبت به نوجوانانی که والدین مقتدر دارند، افسرده و عزت نفس پایین تری دارند.

در یک مطالعه ، محققان والدینی را که از دستکاری روانشناختی برای کنترل رفتار نوجوانان خود استفاده می‌کردند، مورد بررسی قرار دادند - از جمله استناد به احساس گناه، کناره‌گیری از عشق، ایجاد اضطراب یا سایر تاکتیک‌های دستکاری. آنها دریافتند که این نوع فشار روانی بر توانایی نوجوانان برای مستقل بودن و نزدیک بودن در روابط حتی سالها بعد در بزرگسالی تأثیر می گذارد.

از سوی دیگر، والدین مقتدر ، محدودیت‌های مناسب و قوانین روشنی را تعیین می‌کنند و پیامدهایی را نیز برای نوجوانان اعمال می‌کنند. با این حال، آنها آشکارا با نوجوانان خود ارتباط برقرار می کنند و مایل به مذاکره هستند. علاوه بر این، آنها به حقوق و نظرات فرزند خود احترام می گذارند. بنابراین، نوجوانان با والدین مقتدر، احساس حمایت می کنند اما سرکوب نمی شوند. طبق یک مطالعه مروری در سال 2014 ، اکثریت قریب به اتفاق تحقیقات نشان داده اند که سبک فرزندپروری معتبر پیش بینی کننده ثابت روابط سالم بین والدین و فرزندان است. و نوجوانان را برای مستقل بودن و تصمیم گیری خوب آماده می کند.

چگونه یک نوجوان را تنبیه کنیم

این استراتژی های انضباطی را امتحان کنید تا از جنگ قدرت با نوجوان خود اجتناب کنید.

شماره 1: قوانین شفافی بسازید که ارزش های شما را منعکس کند

برای برقراری انضباط برای نوجوانان، والدین باید محدودیت‌ها و پیامدهایی را برای نوجوانان ایجاد کنند و راه‌هایی برای اعمال دلسوزانه آن انتظارات و مرزها بیابند. اولین قدم این است که ارزش های خود را به عنوان یک خانواده روشن کنید. نظام اعتقادی و مجموعه ارزش‌های خانواده تعیین می‌کند که چه مرزهایی برای یک نوجوان تعیین می‌شود، چه در مورد قرار ملاقات باشد و چه کارهای خانه. روی زمینه های مهم تمرکز کنید: اینکه والدین چگونه از نوجوان خود (و همه اعضای خانواده) انتظار دارند با یکدیگر رفتار کنند و خارج از خانه رفتار کنند.

علاوه بر این، مشارکت نوجوانان در ایجاد قوانین واضحی که از آن ارزش‌ها حمایت می‌کند، ضروری است. به عنوان مثال، برای حمایت از ارزش مهربانی و شفقت نسبت به یکدیگر، خانواده ها ممکن است دستورالعملی را تعیین کنند که هیچ نام و صدا، فریاد زدن یا کوبیدن درهای خانه وجود نداشته باشد. برای حمایت از ارزش ارتباط مستمر بین اعضای خانواده، والدین ممکن است تصمیم بگیرند که کل خانواده حداقل سه بار در هفته با هم شام بخورند.

شماره 2 نظرات نوجوان خود را در نظر بگیرید

علاوه بر این، نظرات و خواسته های نوجوانان نیز باید مورد تایید قرار گیرد. برای کودکان بسیار مهم است که احساس کنند درک و تایید شده اند. وقتی والدین قوانین خانه را وضع می کنند، باید خواسته ها و نظرات فرزندان را در نظر بگیرند. اگر والدین با آنها موافق نباشند، آنها هنوز باید قبل از اینکه توضیح دهند که چرا این برای خانواده به طور کلی کار نمی کند، به احساسات نوجوان احترام بگذارند.

علاوه بر این، والدین باید از همان قوانین خانه پیروی کنند که نوجوانان در مورد رفتار عمومی انجام می دهند. بنابراین، اگر قوانین خانه مستلزم عدم عصبانیت، فریاد زدن یا استفاده از تلفن در وعده‌های غذایی است، هم والدین و هم نوجوانان باید به این دستورالعمل‌ها پایبند باشند.

شماره 3: پیامدهای مناسب را برای نوجوانان تنظیم کنید

گام بعدی این است که عواقب آن را برای مواقعی که یک نوجوان تصمیم می گیرد محدودیت ها را نادیده بگیرد، مشخص کنید. علاوه بر این، والدین و نوجوانان باید از قبل درباره این پیامدها به توافق برسند.

والدین و نوجوانان با هم می توانند پیامدهای متناسب با سن خود را تعیین کنند که در صورت زیر پا گذاشتن قوانین عملی خواهد شد. به عنوان مثال، عواقب آن ممکن است منع رفت و آمد زودهنگام، زمین گیر شدن، یا از دست دادن استفاده از خودروی خانوادگی باشد. بنابراین، نوجوانان حق انتخاب دارند که به قوانین احترام بگذارند یا رد کنند، اما همچنین می دانند که طرد شدن به عواقب مناسبی منجر می شود. در نتیجه، وقتی قانون را زیر پا می گذارند، می دانند که تصمیم می گیرند عواقب آن را بپذیرند.

علاوه بر این، والدین و نوجوانان می توانند پیش نویس یک توافق نامه کتبی را در نظر بگیرند تا هر دو در یک صفحه باشند. و مذاکره در صورتی قابل قبول است که هر دو طرف احساس کنند جایی برای سازش وجود دارد. علاوه بر این، والدین باید به هر قیمتی از جنگ قدرت اجتناب کنند. مؤسسه ملی سوء مصرف مواد، دستورالعمل‌های SANE را ایجاد کرده است تا به والدین کمک کند وقتی نوجوانان قوانین را زیر پا می‌گذارند، عواقب مناسبی را ایجاد کنند.